Deelnemer Xander Kindt werd geïnspireerd door de archiefdoos van Leonard Nolens

Tijdens de workshop op 19 september kregen de negen deelnemers van ‘Elk verhaal begint’ een bijzondere opdracht van begeleidster Lara Taveirne. Ze gingen elk in een archiefdoos van het Letterenhuis op zoek naar een zin, een foto of een langere passage die hen aanspreekt. Daardoor lieten ze zich inspireren om zelf een tekst te schrijven. Deelnemer Xander deelt hieronder de tekst ‘in het kind‘, geïnspireerd op ‘vermoeidheid’ van Leonard Nolens.

in het kind

toen de grote mensen moe werden, de kat op hun schouder zetten en de tuin in liepen,
trok jij een streep door het voorjaar
de winter vroor je in voor later gebruik
hoe anders moet je een winter bewaren?

je had nog geen leeftijd en
de dagboekschrijver die je was, ging nog niet dood
maar liefde bleek niet bij te houden zonder geweld
je sneed ledematen af om ze in rijmschema’s te doen passen

je zag geweld in het verzwijgen
zag liefde in het geweld
je zocht naar een ritme om de dingen bij te houden
verzweeg het verzwijgen in gompotlood

de wij waar jij niet bij hoorde, werd moe
van elkaar, van het elkaren van elkaar
en jij vond troost in het verzwijgen van het verzwijgen
bewaarde hun vermoeidheid in potlood, je verstopte de gom

de dingen bleken niet bij te houden maar jij laat nooit iets los
de wij waar jij niet bij hoorde, werd moe
en jij trok een streep door het voorjaar
verzweeg jezelf in het bewaren, liep vast in de rijmschema’s

je kwam niet opdagen op het afscheid, hebt nog nooit afscheid genomen
hebt al wie jou aanraakte in zuurvrij papier bewaard opdat hen nooit iets zou overkomen
alles wat hen nog gebeuren zou, zou gebeuren in jouw dromen
de dagboekschrijver die je was ging dood en de dichter werd in antwerpen geboren

de winter vroor je in voor later gebruik
het verleden durf je enkel met fluweel in handen te nemen
de woorden raken nooit meer je huid

en nu je moe bent van het bewaren,
van het bewaren van het bewaren
in de schriften, in het zuurvrij papier,
in het archief, in het archief van het archief

nu jij, eindelijk de wij, moe bent,
vraag je je af
welke kat ooit op een schouder past
welke kolder in een kop

nu jij, het grote mens, moe bent
de kat op je schouder probeert
en de tuin in loopt
krijg je het allemaal niet meer gedicht

je hebt de dankwoorden voor later bewaard, je herschrijft ze iedere dag
je hebt de winter uit de diepvriezer gehaald, je wil leren leven zonder verdoving
je herinnert je een ander rijmschema, je probeert de slaap te vatten
je denkt aan alles wat in jou verzwegen werd

– Xander Kindt